Onze ereleden en leden van Verdienste

In de geschiedenis van A.S.V. Giram zijn er verschillende mensen die zich op bijzondere wijze en belangeloos hebben ingezet voor de vereniging. Vandaar het idee om hen in een eregalerij te plaatsen. Heeft u aanvullingen? Ze zijn van harte welkom! 

Afscheidsrede voor Ben van Martin

Goedenmiddag,

Ik zal mezelf even voortstellen: ik ben Martin van Tilburg, bestuurslid van Ben zijn cluppie: a.s.v. Giram. Naast me staat de huidige voorzitter Cor Stikvoort. We hebben het erover gehad wie er iets zou gaan zeggen en Cor vond het beter dat ik dat zou gaan doen, aangezien ik met Ben een veel langer verleden heb.
Aan mij dus de eer. Bedankt Cor.

Vaak hoor je de kreet: “Er is een echte Amsterdammer doodgegaan”; ook hier is dit het geval, maar er is vooral een echte Girammer doodgegeaan.
Giram was Ben en Ben was Giram.
Ben was medeoprichter, penningmeester, voorzitter, aanjager, pater familias en nestor van ons prachtige cluppie. Door al zijn werk zijn we nog steeds een vereniging die voor iedereen financieel toegankelijk is. Hij zorgde er bijvoorbeeld voor dat er via de Toto/Lotto-opbrengsten zo veel geld binnenkwam (en nog steeds komt) dat we nu nog steeds de goedkoopste niet-gesponsorde club van Amsterdam en misschien wel van heel Nederland zijn en dus voor iedereen toegankelijk zijn. Hij deed dit natuurlijk niet alleen, maar was wel de motivator. Tienduizenden enveloppen werden ingepakt en rondgedeeld.
Hij wist voor elkaar te krijgen dat mensen van de club, zoals Paul, Rob -maar er waren er nog veel meer-, die bij de Gemeente Giro werkten, met apparaten in de rondte liepen zodat de mensen ter plekke de formulieren in konden vullen. En er waren mensen zoals Tine en Herman, ome Ap en tante Annie, Huub en nog veel meer mensen die hij wist te activeren om al de enveloppen te vullen en rond te bezorgen.

Waarom deden wij dat voor Ben. Omdat Ben, Ben was.
Wat bedoel ik daar nu mee? Van mensen die met hem hebben gewerkt, hoorde ik dat Ben redelijk formeel kon zijn. Aan spijkerbroeken had hij een broertje dood en op tijd komen stond hoog in het vaandel. Echter, op de voetbalveld liet hij al die zaken vallen.
Iedereen was gelijk voor hem. Jong of oud, wit, bruin, geel of rood, vrouw of man.
Hij is de uitvinder van de slogan: Ik Ben Ben. Dus dat is eigenlijk gejat van hem en we gaan kijken of we alsnog zijn rechten kunnen opeisen.
Ik kwam als pikkie van 20 bij de voetbalclub, lang haar, spijkerbroek en nooit op tijd en op het voetbalveld stelde hij zich aan mij voor: “Ik ben Ben”. Er zat 33 jaar leeftijdsverschil tussen en dus zei ik uit beleefheid: “Ja, mijnheer Jeursen” en ik kreeg meteen een speelse draai om mijn oren.
“Heb je me niet gehoord: ik ben Ben”.
“Okay, mijnheer J... ik bedoel Ben”.
Gelukkig geen tweede draai om mijn oren.
Hij was dus voor iedereen Ben. Op latere leeftijd stond hij het toe (zij het met tegenzin) dat de nog veel jongere generaties hem met ‘ome Ben’ aanspraken.
Hij was er bij als iemand ging trouwen, als er kinderen geboren werden, als er iemand ziek was of promoveerde of als er iemand overleed. Giram was voor hem zijn familie,zijn gezin. Zo voelde hij dat en zo voelden wij dat ook.
Wat maakte Ben nu zo uniek? Oorspronkelijk kwam hij uit de kop van Noord-Holland, zeg maar uit de klei getrokken. Hij volgde zelfs een opleiding tot priester.
Dus: een serieus mens. Toen hij eenmaal in Amsterdam gesetteld was, werd hij steeds meer een echte Amsterdammer. Hoe ouder hij werd, hoe vrijer zijn gedachten. Hij bleef gelovig, was koster, bespeelde het orgel, maar had zijn eigen interpretatie van het geloof. Een goed mens was een goed mens, gelovig of niet.
En mensen die misschien niet zo goed waren, moest je de kans geven.
Kortom: hij beleefde het geloof als een Rotterdammer: geen woorden maar daden! Niet alleen maar over het geloof praten of in de kerk aanwezig zijn, maar dat in de praktijk toepassen. Op zeer oude leeftijd ging hij nog bij de mensen langs voor stichting de Zonnebloem, terwijl ze eigenlijk bij hem hadden moeten langskomen en zo kan ik  nog wel even doorgaan. Hij had op oudere leeftijd veel jonge vrienden en dat zegt toch wel iets. Ben steunde mensen waar hij kon zowel, geestelijk als financieel. Een van de tien geboden was zijn levensfilosofie. Hij zondige zelfs tegen dat gebod van de naastenliefde: behandel Uw naaste gelijk Uzelve. Hij behandelde zijn naaste zelfs béter dan zichzelf. Ik neem aan dat deze zonde hem wel door de grote voorzitter vergeven zal worden.

Sommige mensen hebben als idool of levensvoorbeeld de grote namen uit de wereldgeschiedenis, zoals Ghandi, Nelson Mandela, Martin Luther King, noem ze allemaal maar op. Giram en ik hadden zo’n voorbeeld vlak om de hoek wonen, namelijk Ben, onze Ben. Veel aanraakbaarder en veel dichterbij.
Als hij op zijn 75e niet had gezegd: “En nu moet de jongere generatie het maar van me overnemen”, dan was hij waarschijnlijk nu nog voorzitter van ons cluppie geweest.

Adri, ik en nu Cor volgden hem op. Maar alijd bleef hij meekijken en meedenken zonder in de weg te lopen. Hij had vertrouwen in ons. En hij heeft de hoogtepunten Giram 50 en Giram 60 kunnen meemaken, waar hij intens van heeft genoten. Ook op ons voetbaltoernooi, het Ben Jeursentoernooi, beter bekend als het BJT, was hij meer dan trots. Je zag hem genieten als hij de prijzen uireikte.

Toen was daar ineens, zo’n 2 à 3 jaar geleden, een gluiperige tegenstander die hem behoorlijk blesseerde. Hij kreeg een herseninfarct. Zijn kracht was vaak zijn luide stem, hij had geen microfoon nodig. Die werd ineens van hem afgenomen. Maar hij bleef vechten en hield zich staande. Toen kwam er ineens een vuile tackel van achteren (gele kaart) en Ben moest naar het ziekenhuis met een gebroken heup. Hij gaf niet op en na lange tijd van revalidatie en hersteltraining kon hij weer bij de groep aansluiten om zijn basisplaats opnieuw te veroveren. Toen gebeurde het onvoorstelbare en het ergste. Een superzware overtreding, weer een tackel van achteren, maar nu met twee benen op het andere gezonde been (een hele dikke vette rode kaart) en weer brak Ben zijn heup. Toch wilde hij het niet opgeven, hij doorstond heel veel pijn, maar naarmate de tijd verliep en het duidelijk werd dat hij deze blessure niet meer te boven zou komen, legde hij zich erbij neer. Einde carrière en tijd voor de nieuwe generatie.

Ben laat een grote leegte na in ons hart. Eigenlijk zeg ik dat niet goed. Ben zal altijd in mijn hart en in dat van Giram aanwezig blijven. Ben was een prachtvent.
Zijn gezin, kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen over wie hij altijd met veel trots vertelde, wensen wij heel veel sterkte met het verwerken van het verdriet rond het grote verlies van Ben. Onze Ben.
Ben, blijf ons a.j.b. volgen. Ben, blijf daar ook Ben. Oh, ja en proost, en maak ze daar ook even aan het lachen!
Dag lieve Ben.